Rozkazała przywołać do siebie Teosia, patrzała nań długo, a wreszcie
Stefan Żeromski lekką stopą któraś z tafelek topolowej posadzki ostrożnie trzasnęła. Przyjaciele nie zwrócili na to uwagi. Szelest ucichł. Nastała znowu ta sama cisza. Tylko mały, marmurowy zegar wesoło mierzył
do drzwi biblioteki. Nastąpiły pożegnalne szepty i kontrszepty. Wreszcie narzeczony wyszedł do przedpokoju i na ganek. Wnet dał się słyszeć turkot odjeżdżającego pojazdu. Pani Laura wróciła do holu
Cytat
baranich. Szeptał z jękiem: - Nie Zostawajmy tutaj! Jedźmy! Nie wywłócz mię na ziemię! Dojedziemy! Już niedługa! Już bliżej niż dalej! Zasypiał i nagle budził się z jakimś krzykiem, który syn
szybko przeszedł odległość dzielącą te folwarki. Noc była spokojna, ciemna. Śnieg prószył. Cezary znał już w ogrodzeniu pewien przełaz łatwy do przebycia, więc prawie pędem, po grudzie z lekka
Cytat
chwili zwrócił się do Fiszem z kategorycznym pytaniem: - Co mówisz? - No, teraz już iść za późno. Trzeba było nie puścić ich za Pilicę; napaść od Inowłodza czy Czerwonej Karczmy. Teraz nie ma już o
zdumienia. - Przecie to jest Rafuś Olbromski... - rzekł wreszcie z cicha do swego starego sługi. Andrzej chwilę łypał oczyma, zanim zdołał wykrztusić: - Ale co też to książę pan!... Przecież to